"Geïnspireerd door de enorme verscheidenheid aan vormen en kleuren, door lichtval en landschappelijke kenmerken, zet ik de omgeving naar mijn hand. Dat doen mensen nu eenmaal. Loop je op de toppen van de Himalaya, dan zie je soms plotseling zo maar, ogenschijnlijk uit het niets, een piepklein irrigatiekanaaltje opdoemen dat een akkertje op postzegelformaat van water voorziet." De mens heeft een onbedwingbare neiging om in het landschap in te grijpen. Ook ik doe dat. Alleen gooi ik er nog een schepje boven-op.' Natuurlijke vormen - zwerfkeien, boomwortels, bladeren - plaatst Bürer tegen een achtergrond van groenstroken en repen zonlicht. De horizon bestaat in haar werk niet, diepte ontstaat door licht- en kleuraccenten. 'Alsof ik met een zaklantaarntje door het landschap schijn.'